ادب و فرهنگ ایرانی
 
لینک دوستان

غزل شمارهٔ ۱۴۹

حافظ 

حافظ » غزلیات

 

دلم جز مهر مه رویان طریقی بر نمی‌گیرد

ز هر در می‌دهم پندش ولیکن در نمی‌گیرد

خدا را ای نصیحتگو حدیث ساغر و می گو

که نقشی در خیال ما از این خوشتر نمی‌گیرد

بیا ای ساقی گلرخ بیاور باده رنگین

که فکری در درون ما از این بهتر نمی‌گیرد

صراحی می‌کشم پنهان و مردم دفتر انگارند

عجب گر آتش این زرق در دفتر نمی‌گیرد

من این دلق مرقع را بخواهم سوختن روزی

که پیر می فروشانش به جامی بر نمی‌گیرد

از آن رو هست یاران را صفاها با می لعلش

که غیر از راستی نقشی در آن جوهر نمی‌گیرد

سر و چشمی چنین دلکش تو گویی چشم از او بردوز

برو کاین وعظ بی‌معنی مرا در سر نمی‌گیرد

نصیحتگوی رندان را که با حکم قضا جنگ است

دلش بس تنگ می‌بینم مگر ساغر نمی‌گیرد

میان گریه می‌خندم که چون شمع اندر این مجلس

زبان آتشینم هست لیکن در نمی‌گیرد

چه خوش صید دلم کردی بنازم چشم مستت را

که کس مرغان وحشی را از این خوشتر نمی‌گیرد

سخن در احتیاج ما و استغنای معشوق است

چه سود افسونگری ای دل که در دلبر نمی‌گیرد

من آن آیینه را روزی به دست آرم سکندروار

اگر می‌گیرد این آتش زمانی ور نمی‌گیرد

خدا را رحمی ای منعم که درویش سر کویت

دری دیگر نمی‌داند رهی دیگر نمی‌گیرد

بدین شعر تر شیرین ز شاهنشه عجب دارم

که سر تا پای حافظ را چرا در زر نمی‌گیرد

 

 

[ سه شنبه بیست و پنجم آذر 1393 ] [ 8:49 ] [ صادق مومنی ]

                                       غزل شمارهٔ ۴۷۰  

 
                                                                               حافظ
                                                                                    حافظ » غزلیات
 

                          سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی

                                                                               دل ز تنهایی به درد آمد خدا را همدمی

                          چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو

                                                                              ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی

                          زیرکی را گفتم این احوال بین خندید و گفت

                                                                              صعب روزی بوالعجب کاری پریشان عالمی

                          سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگل

                                                                              شاه ترکان فارغ است از حال ما کو رستمی

                          در طریق عشقبازی امن و آسایش بلاست

                                                                             ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی

                          اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست

                                                                            ره روی باید جهان سوزی نه خامی بی‌غمی

                         آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست

                                                                           عالمی دیگر بباید ساخت و از نو آدمی

                         خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم

                                                                            کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی

                         گریه حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق

                                                                            کاندر این طوفان نماید هفت دریا شبنمی

 
[ یکشنبه بیستم مهر 1393 ] [ 23:55 ] [ صادق مومنی ]

                             غزل شمارهٔ ۲۹۵

 
                                                     عراقی
                                            عراقی » دیوان اشعار » غزلیات
 

           ز دو دیده خون فشانم، ز غمت شب جدایی

                                                            چه کنم؟ که هست اینها گل باغ آشنایی

          همه شب نهاده‌ام سر، چو سگان، بر آستانت

                                                            که رقیب در نیاید به بهانهٔ گدایی

          مژه‌ها و چشم یارم به نظر چنان نماید

                                                            که میان سنبلستان چرد آهوی ختایی

          در گلستان چشمم ز چه رو همیشه باز است؟

                                                            به امید آنکه شاید تو به چشم من درآیی

          ز فراق چون ننالم من دل شکسته چون نی

                                                            که بسوخت بند بندم ز حرارت جدایی

         سر برگ و گل ندارم، به چه رو روم به گلشن؟

                                                            که شنیده‌ام ز گلها همه بوی بی‌وفایی

        به کدام مذهب است این؟ به کدام ملت است این؟

                                                           که کشند عاشقی را، که تو عاشقم چرایی؟

        به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند

                                                           که برون در چه کردی؟ که درون خانه آیی؟

        به قمار خانه رفتم، همه پاکباز دیدم

                                                          چو به صومعه رسیدم همه زاهد ریایی

        در دیر می‌زدم من، که نوا ز در در آمد

                                                          که : درآ، درآ، عراقی، که تو هم از آن مایی

 
[ پنجشنبه سیزدهم شهریور 1393 ] [ 0:20 ] [ صادق مومنی ]

                                         غزل شمارهٔ ۴

 
                                                                      حافظ
                                                                        حافظ » غزلیات
 

                صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

                                                                     که سر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را

               شکرفروش که عمرش دراز باد چرا

                                                                     تفقدی نکند طوطی شکرخا را

               غرور حسنت اجازت مگر نداد ای گل

                                                                    که پرسشی نکنی عندلیب شیدا را

              به خلق و لطف توان کرد صید اهل نظر

                                                                   به بند و دام نگیرند مرغ دانا را

             ندانم از چه سبب رنگ آشنایی نیست

                                                                  سهی قدان سیه چشم ماه سیما را

            چو با حبیب نشینی و باده پیمایی

                                                                 به یاد دار محبان بادپیما را

           جز این قدر نتوان گفت در جمال تو عیب

                                                                که وضع مهر و وفا نیست روی زیبا را

           در آسمان نه عجب گر به گفته حافظ

                                                               سرود زهره به رقص آورد مسیحا را

 
[ دوشنبه دهم شهریور 1393 ] [ 18:3 ] [ صادق مومنی ]

                                       غزل شمارهٔ ۲۴۹

 
                                                           حافظ
                                                             حافظ » غزلیات
 

                  ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار

                                                                               ببر اندوه دل و مژده دیدار بیار

                 نکته‌ای روح فزا از دهن یار بگو

                                                                              نامه‌ای خوش خبر از عالم اسرار بیار

                 تا معطر کنم از لطف نسیم تو مشام

                                                                              شمه‌ای از نفحات نفس یار بیار

                به وفای تو که خاک ره آن یار عزیز

                                                                              بی غباری که پدید آید از اغیار بیار

               گردی از رهگذر دوست به کوری رقیب

                                                                             بهر آسایش این دیده خونبار بیار

              خامی و ساده دلی شیوه جانبازان نیست

                                                                            خبری از بر آن دلبر عیار بیار

             شکر آن را که تو در عشرتی ای مرغ چمن

                                                                            به اسیران قفس مژده گلزار بیار

             کام جان تلخ شد از صبر که کردم بی دوست

                                                                           عشوه‌ای زان لب شیرین شکربار بیار

            روزگاریست که دل چهره مقصود ندید

                                                                           ساقیا آن قدح آینه کردار بیار

           دلق حافظ به چه ارزد به می‌اش رنگین کن

                                                                          وان گهش مست و خراب از سر بازار بیار

 
[ سه شنبه دهم تیر 1393 ] [ 11:12 ] [ صادق مومنی ]
                                                                            

                                   غزل شمارهٔ ۱۶۶

 
                                                      حافظ
                                                       حافظ » غزلیات
 

               روز هجران و شب فرقت یار آخر شد

                                                                     زدم این فال و گذشت اختر و کار آخر شد

              آن همه ناز و تنعم که خزان می‌فرمود

                                                                    عاقبت در قدم باد بهار آخر شد

             شکر ایزد که به اقبال کله گوشه گل

                                                                   نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد

             صبح امید که شد معتکف پرده غیب

                                                                   گو برون آی که کار شب تار آخر شد

             آن پریشانی شب‌های دراز و غم دل

                                                                  همه در سایه گیسوی نگار آخر شد

             باورم نیست ز بدعهدی ایام هنوز

                                                                  قصه غصه که در دولت یار آخر شد

             ساقیا لطف نمودی قدحت پرمی باد

                                                                  که به تدبیر تو تشویش خمار آخر شد

             در شمار ار چه نیاورد کسی حافظ را

                                                                 شکر کان محنت بی‌حد و شمار آخر شد

 
[ شنبه هفتم تیر 1393 ] [ 15:50 ] [ صادق مومنی ]

غزل ۳۴۵

 
سعدی
 

گرم بازآمدی محبوب سیم اندام سنگین دل

گل از خارم برآوردی و خار از پا و پا از گل

ایا باد سحرگاهی گر این شب روز می‌خواهی

از آن خورشید خرگاهی برافکن دامن محمل

گر او سرپنجه بگشاید که عاشق می‌کشم شاید

هزارش صید پیشآید بخون خویش مستعجل

گروهی همنشین من خلاف عقل و دین من

بگیرند آستین من که دست از دامنش بگسل

ملامتگوی عاشق را چه گوید مردم دانا

که حال غرقه در دریا نداند خفته بر ساحل

به خونم گر بیالاید دو دست نازنین شاید

نه قتلم خوش همی‌آید که دست و پنجه قاتل

اگر عاقل بود داند که مجنون صبر نتواند

شتر جایی بخواباند که لیلی را بود منزل

ز عقل اندیشه‌ها زاید که مردم را بفرساید

گرت آسودگی باید برو عاشق شو ای عاقل

مرا تا پای می‌پوید طریق وصل می‌جوید

بهل تا عقل می‌گوید زهی سودای بی‌حاصل

عجایب نقش‌ها بینی خلاف رومی و چینی

اگر با دوست بنشینی ز دنیا و آخرت غافل

در این معنی سخن باید که جز سعدی نیاراید

که هرچ از جان برون آید نشیند لاجرم بر دل

 
[ پنجشنبه بیست و یکم فروردین 1393 ] [ 0:7 ] [ صادق مومنی ]

گزیدهٔ غزل ۴۰۱

 
امیرخسرو دهلوی
 

دل ز تن بردی و در جانی هنوز

دردها دادی و درمانی هنوز

آشکارا سینه‌ام بشکافتی

همچنان در سینه پنهانی هنوز

ملک دل کردی خراب از تیغ ناز

واندرین ویرانه سلطانی هنوز

هر دو عالم، قیمت خود گفته‌ای

نرخ بالا کن که ارزانی هنوز


جان ز بند کالبد آزاد گشت

دل به گیسوی تو زندانی هنوز

پیری و شاهدپرستی هم خوشست!

خسروا تا کی پریشانی هنوز؟

 
[ چهارشنبه هفتم اسفند 1392 ] [ 10:35 ] [ صادق مومنی ]

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸ - در مدح امیر انکیانو

 
سعدی
 

بس بگردید و بگردد روزگار

دل به دنیا درنبندد هوشیار

ای که دستت می‌رسد کاری بکن

پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار

اینکه در شهنامه‌هاآورده‌اند

رستم و رویینه‌تن اسفندیار

تا بدانند این خداوندان ملک

کز بسی خلقست دنیا یادگار

اینهمه رفتند و مای شوخ چشم

هیچ نگرفتیم از ایشان اعتبار

ای که وقتی نطفه بودی بی‌خبر

وقت دیگر طفل بودی شیرخوار

مدتی بالا گرفتی تا بلوغ

سرو بالایی شدی سیمین عذار

همچنین تا مرد نام‌آور شدی

فارس میدان و صید و کارزار

آنچه دیدی بر قرار خود نماند

وینچه بینی هم نماند بر قرار

دیر و زود این شکل و شخص نازنین

خاک خواهد بودن و خاکش غبار

گل بخواهد چید بی‌شک باغبان

ور نچیند خود فرو ریزد ز بار

اینهمه هیچست چون می‌بگذرد

تخت و بخت و امر و نهی و گیر و دار

نام نیکو گر بماند ز آدمی

به کزو ماند سرای زرنگار

سال دیگر را که می‌داند حساب؟

یا کجا رفت آنکه با ما بود پار؟

خفتگان بیچاره در خاک لحد

خفته اندر کلهٔ سر سوسمار

صورت زیبای ظاهر هیچ نیست

ای برادر سیرت زیبا بیار

هیچ دانی تا خرد به یا روان

من بگویم گر بداری استوار

آدمی را عقل باید در بدن

ورنه جان در کالبد دارد حمار

پیش از آن کز دست بیرونت برد

گردش گیتی زمام اختیار

گنج خواهی، در طلب رنجی ببر

خرمنی می‌بایدت، تخمی بکار

چون خداوندت بزرگی داد و حکم

خرده از خردان مسکین درگذار

چون زبردستیت بخشید آسمان

زیردستان را همیشه نیک دار

عذرخواهان را خطاکاری ببخش

زینهاری را به جان ده زینهار

شکر نعمت را نکویی کن که حق

دوست دارد بندگان حقگزار

لطف او لطفیست بیرون از عدد

فضل او فضلیست بیرون از شمار

گر به هر مویی زبانی باشدت

شکر یک نعمت نگویی از هزار

نام نیک رفتگان ضایع مکن

تا بماند نام نیکت پایدار

ملک بانان را نشاید روز و شب

گاهی اندر خمر و گاهی در خمار

کام درویشان و مسکینان بده

تا همه کارت برآرد کردگار

با غریبان لطف بی‌اندازه کن

تا رود نامت به نیک در دیار

زور بازو داری و شمشیر تیز

گر جهان لشکر بگیرد غم مدار

از درون خستگان اندیشه کن

وز دعای مردم پرهیزگار

منجنیق آه مظلومان به صبح

سخت گیرد ظالمان را در حصار

با بدان بد باش و با نیکان نکو

جای گل گل باش و جای خار خار

دیو با مردم نیامیزد مترس

بل بترس از مردمان دیوسار

هر که دد یا مردم بد پرورد

دیر زود از جان برآرندش دمار

با بدان چندانکه نیکویی کنی

قتل مار افسا نباشد جز به مار

ای که داری چشم عقل و گوش هوش

پند من در گوش کن چون گوشوار

نشکند عهد من الا سنگدل

نشنود قول من الا بختیار

سعدیا چندانکه می‌دانی بگوی

حق نباید گفتن الا آشکار

هر کرا خوف و طمع در کار نیست

از ختا باکش نباشد وز تتار

دولت نوئین اعظم شهریار

باد تا باشد بقای روزگار

خسرو عادل امیر نامور

انکیانو سرور عالی تبار

دیگران حلوا به طرغو آورند

من جواهر می‌کنم بر وی نثار

پادشاهان را ثنا گویند و مدح

من دعایی می‌کنم درویش‌وار

یارب الهامش به نیکویی بده

وز بقای عمر برخوردار دار

جاودان از دور گیتی کام دل

در کنارت باد و دشمن بر کنار

 
[ سه شنبه ششم اسفند 1392 ] [ 9:24 ] [ صادق مومنی ]

حکایت در معنی عزت نفس مردان

 
سعدی
 

سگی پای صحرا نشینی گزید

به خشمی که زهرش ز دندان چکید

شب از درد بیچاره خوابش نبرد

به خیل اندرش دختری بود خرد

پدر را جفا کرد و تندی نمود

که آخر تو را نیز دندان نبود؟

پس از گریه مرد پراگنده روز

بخندید کای مامک دلفروز

مرا گر چه هم سلطنت بود و بیش

دریغ آمدم کام و دندان خویش

محال است اگر تیغ بر سر خورم

که دندان به پای سگ اندر برم

توان کرد با ناکسان بدرگی

ولیکن نیاید ز مردم سگی

 
[ سه شنبه ششم اسفند 1392 ] [ 9:13 ] [ صادق مومنی ]

غزل شمارهٔ ۲۷

 
خاقانی
 

در این عهد از وفا بویی نمانده است

به عالم آشنارویی نمانده است

جهان دست جفا بگشاد آوخ

وفا را زور بازویی نمانده است

چه آتش سوخت بستان وفا را

که از خشک و ترش بویی نمانده است

فلک جائی به موی آویخت جانم

کز آنجا تا اجل مویی نمانده است

به که نالم که اندر نسل آدم

بدیدم آدمی خویی نمانده است

نظر بردار خاقانی ز دونان

جگر میخور که دلجویی نمانده است

 
[ پنجشنبه هفدهم بهمن 1392 ] [ 23:34 ] [ صادق مومنی ]

غزل ۶۷

 
سعدی
 

فریاد من از فراق یارست

و افغان من از غم نگارست

بی روی چو ماه آن نگارین

رخساره من به خون نگارست

خون جگرم ز فرقت او

از دیده روانه در کنارست

درد دل من ز حد گذشتست

جانم ز فراق بی‌قرارست

کس را ز غم من آگهی نیست

آوخ که جهان نه پایدارست

از دست زمانه در عذابم

زان جان و دلم همی فگارست

سعدی چه کنی شکایت از دوست

چون شادی و غم نه برقرارست

 
[ جمعه بیست و هفتم دی 1392 ] [ 18:44 ] [ صادق مومنی ]

غزل شمارهٔ ۷

 
سلمان ساوجی
 

نظری نیست، به حال منت ای ماه، چرا؟

سایه برداشت ز من مهر تو ناگاه چرا؟

روشن است این که مرا، آینه عمر، تویی

در تو آهم نکند، هیچ اثر، آه چرا؟

گر منم دور ز روی تو، دل من با توست

نیستی هیچ، ز حال دلم آگاه چرا؟

برگرفتی ز سر من، همگی سایه مهر

سرو نورسته من، «انبتک الله» چرا؟

دل در آن چاه زنخ مرد و به مویی کارش

بر نمی‌آوری، ای یوسف از آن چاه چرا؟

نیک‌خواه توام و روی تو، دلخواه من است

می‌رود عمر عزیزم، نه به دلخواه چرا؟

پادشاه منی و من، ز گدایان توام

از گدایان، خبری نیستت ای شاه چرا؟

در ازل، خواند به خود حضرت تو سلمان را

«حاش لله» که بود، رانده درگاه چرا؟

 
[ سه شنبه دهم دی 1392 ] [ 20:58 ] [ صادق مومنی ]
                  عطار

حکایت شیخ صنعان عطار » منطق‌الطیر » جواب هدهد 

شیخ صنعان پیرعهد خویش بود

در کمال از هرچ گویم بیش بود
شیخ بود او در حرم پنجاه سال
با مرید چارصد صاحب کمال

ادامه مطلب
[ چهارشنبه بیست و هفتم آذر 1392 ] [ 22:28 ] [ صادق مومنی ]

حکایت شمارهٔ ۱۲

 
سعدی
 

 یکی را از علما پرسیدند که یکی با ماه روییست در خلوت نشسته و درها بسته و رقیبان خفته و نفس طالب و        شهوت غالب چنان که عرب گوید التّمرُ یانعٌ وَ الناطورُ غیرُ مانع(خرما رسیده است و نگهبان مانع نمیشود) هیچ باشد که به قوت پرهیزگاری ازو به سلامت بماند؟ گفت اگر از مه رویان به سلامت بماند از بدگویان نماند.

شاید پس کار خویشتن بنشستن

لیکن نتوان زبان مردم بستن


 
[ پنجشنبه چهاردهم آذر 1392 ] [ 0:38 ] [ صادق مومنی ]

غزل شمارهٔ ۲۳

 
هلالی جغتایی
 

نهادی بر دلم فراق و سوختی جان را

به داغ و درد دوری چند سوزی دردمندان را؟

منه زین بیشتر چون لاله داغی بر دل خونین

که از دست تو آخر چاک خواهم زد گریبان را

شدم در جستجوی کعبهٔ وصلت، ندانستم

که همچو من بود سرگشته بسیارین بیابان را

اگر چشم خضر بر لعل جان‌بخش تو افتادی

به عمر خود نکردی یاد هرگز آب حیوان را

خوش آن باشد که در هنگام وصل او سپارم جان

معاذالله از آن ساعت که بینم روی هجران را

 
[ سه شنبه بیست و یکم آبان 1392 ] [ 22:44 ] [ صادق مومنی ]

قصیدهٔ شمارهٔ ۷ - در مقام اهل توحید

 
سنایی

مکن در جسم و جان منزل، که این دونست و آن والا

قدم زین هر دو بیرون نه نه آنجا باش و نه اینجا

بهرچ از راه دور افتی چه کفر آن حرف و چه ایمان

بهرچ از دوست وا مانی چه زشت آن نقش و چه زیبا

گواه رهرو آن باشد که سردش یابی از دوزخ

نشان عاشق آن باشد که خشکش بینی از دریا

نبود از خواری آدم که خالی گشت ازو جنت

نبود از عاجزی وامق که عذرا ماند ازو عذرا

سخن کز روی دین گویی چه عبرانی چه سریانی

مکان کز بهر حق جویی چه جابلقا چه جابلسا



ادامه مطلب
[ جمعه هفدهم آبان 1392 ] [ 15:25 ] [ صادق مومنی ]
 
اقبال لاهوری
 

چو رخت خویش بر بستم ازین خاک

همه گفتند با ما آشنا بود

ولیکن کس ندانست این مسافر

چه گفت و با که گفت و از کجا بود

 
[ دوشنبه ششم آبان 1392 ] [ 23:25 ] [ صادق مومنی ]

غزل ۵۰۹

 
سعدی
 

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی

عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم

باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی

ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه

ما کجاییم در این بحر تفکر تو کجایی

آن نه خالست و زنخدان و سر زلف پریشان

که دل اهل نظر برد که سرّی ست خدایی

پرده بردار که بیگانه خود این روی نبیند

تو بزرگی و در آیینه کوچک ننمایی

حلقه بر در نتوانم زدن از دست رقیبان

این توانم که بیایم به محلت به گدایی

عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت

همه سهلست تحمل نکنم بار جدایی

روز صحرا و سماعست و لب جوی و تماشا

در همه شهر دلی نیست که دیگر بربایی

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

شمع را باید از این خانه به دربردن و کشتن

تا به همسایه نگوید که تو در خانه مایی

سعدی آن نیست که هرگز ز کمندت بگریزد

که بدانست که دربند تو خوشتر که رهایی

خلق گویند برو دل به هوای دگری ده

نکنم خاصه در ایام اتابک دو هوایی

 
[ یکشنبه پنجم آبان 1392 ] [ 18:31 ] [ صادق مومنی ]

غزل ۱۵۳

 
سعدی
 

سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت

تا چه اندیشه کند رای جهان آرایت

تو به هر جا که فرود آمدی و خیمه زدی

کس دیگر نتواند که بگیرد جایت

همچو مستسقی بر چشمه نوشین زلال

سیر نتوان شدن از دیدن مهرافزایت

روزگاریست که سودای تو در سر دارم

مگرم سر برود تا برود سودایت

قدر آن خاک ندارم که بر او می‌گذری

که به هر وقت همی بوسه دهد بر پایت

دوستان عیب کنندم که نبودی هشیار

تا فرورفت به گل پای جهان پیمایت

چشم در سر به چه کار آید و جان در تن شخص

گر تأمل نکند صورت جان آسایت

دیگری نیست که مهر تو در او شاید بست

هم در آیینه توان دید مگر همتایت

روز آنست که مردم ره صحرا گیرند

خیز تا سرو بماند خجل از بالایت

دوش در واقعه دیدم که نگارین می‌گفت

سعدیا گوش مکن بر سخن اعدایت

عاشق صادق دیدار من آن گه باشی

که به دنیا و به عقبی نبود پروایت

طالب آنست که از شیر نگرداند روی

یا نباید که به شمشیر بگردد رایت

 
[ یکشنبه پنجم آبان 1392 ] [ 18:26 ] [ صادق مومنی ]

غزل ۲۷

 
سعدی
 

ماه رویا روی خوب از من متاب

بی خطا کشتن چه می‌بینی صواب

دوش در خوابم در آغوش آمدی

وین نپندارم که بینم جز به خواب

از درون سوزناک و چشم تر

نیمه‌ای در آتشم نیمی در آب

هر که بازآید ز در پندارم اوست

تشنه مسکین آب پندارد سراب

ناوکش را جان درویشان هدف

ناخنش را خون مسکینان خضاب

او سخن می‌گوید و دل می‌برد

و او نمک می‌ریزد و مردم کباب

حیف باشد بر چنان تن پیرهن

ظلم باشد بر چنان صورت نقاب

خوی به دامان از بناگوشش بگیر

تا بگیرد جامه‌ات بوی گلاب

فتنه باشد شاهدی شمعی به دست

سرگران از خواب و سرمست از شراب

بامدادی تا به شب رویت مپوش

تا بپوشانی جمال آفتاب

سعدیا گر در برش خواهی چو چنگ

گوشمالت خورد باید چون رباب

 
[ دوشنبه پانزدهم مهر 1392 ] [ 8:40 ] [ صادق مومنی ]

غزل شمارهٔ ۴۰۵

 
 

به جان پیر خرابات و حق صحبت او

که نیست در سر من جز هوای خدمت او

بهشت اگر چه نه جای گناهکاران است

بیار باده که مستظهرم به همت او

چراغ صاعقه آن سحاب روشن باد

که زد به خرمن ما آتش محبت او

بر آستانه میخانه گر سری بینی

مزن به پای که معلوم نیست نیت او

بیا که دوش به مستی سروش عالم غیب

نوید داد که عام است فیض رحمت او

مکن به چشم حقارت نگاه در من مست

که نیست معصیت و زهد بی مشیت او

نمی‌کند دل من میل زهد و توبه ولی

به نام خواجه بکوشیم و فر دولت او

مدام خرقه حافظ به باده در گرو است

مگر ز خاک خرابات بود فطرت او

 
[ سه شنبه دوازدهم شهریور 1392 ] [ 20:51 ] [ صادق مومنی ]
 
اقبال لاهوری
 

نهنگی بچه ی خود را چه خوش گفت

به دین ما حرام آمد کرانه

به موج آویز و از ساحل بپرهیز

همه دریاست ما را آشیانه

 
[ شنبه نهم شهریور 1392 ] [ 22:50 ] [ صادق مومنی ]

غزل شمارهٔ ۲۲۶

 
فروغی بسطامی
 

مردان خدا پردهٔ پندار دریدند

یعنی همه جا غیر خدا یار ندیدند

هر دست که دادند از آن دست گرفتند

هر نکته که گفتند همان نکته شنیدند

یک طایفه را بهر مکافات سرشتند

یک سلسله را بهر ملاقات گزیدند

یک فرقه به عشرت در کاشانه گشادند

یک زمره بحسرت سرانگشت گزیدند

جمعی به در پیر خرابات خرابند

قومی به بر شیخ مناجات مریدند

یک جمع نکوشیده رسیدند به مقصد

یک قوم دویدند و به مقصد نرسیدند

فریاد که در رهگذر آدم خاکی

بس دانه فشاندند و بسی دام تنیدند

همت طلب از باطن پیران سحرخیز

زیرا که یکی را ز دو عالم طلبیدند

زنهار مزن دست به دامان گروهی

کز حق ببریدند و به باطل گرویدند

چون خلق درآیند به بازار حقیقت

ترسم نفروشند متاعی که خریدند

کوتاه نظر غافل از آن سرو بلند است

کاین جامه به اندازهٔ هر کس نبریدند

مرغان نظرباز سبک‌سیر فروغی

از دام گه خاک بر افلاک پریدند

[ پنجشنبه هفتم شهریور 1392 ] [ 14:15 ] [ صادق مومنی ]

غزل ۱۱۱

 
سعدی
 

مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

یا شب و روز بجز فکر توام کاری هست

به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس

که به هر حلقه موییت گرفتاری هست

گر بگویم که مرا با تو سر و کاری نیست

در و دیوار گواهی بدهد کاری هست

هر که عیبم کند از عشق و ملامت گوید

تا ندیدست تو را بر منش انکاری هست

صبر بر جور رقیبت چه کنم گر نکنم

همه دانند که در صحبت گل خاری هست

نه من خام طمع عشق تو می‌ورزم و بس

که چو من سوخته در خیل تو بسیاری هست

باد خاکی ز مقام تو بیاورد و ببرد

آب هر طیب که در کلبه عطاری هست

من چه در پای تو ریزم که پسند تو بود

جان و سر را نتوان گفت که مقداری هست

من از این دلق مرقع به درآیم روزی

تا همه خلق بدانند که زناری هست

همه را هست همین داغ محبت که مراست

که نه مستم من و در دور تو هشیاری هست

عشق سعدی نه حدیثیست که پنهان ماند

داستانیست که بر هر سر بازاری هست

[ چهارشنبه ششم شهریور 1392 ] [ 23:38 ] [ صادق مومنی ]

بخز در لاكت اي حيوان ! كه سرما

نهاني دستش اندر دست مرگ است

مبادا پوزه ات بيرون بماند

كه بيرون برف و باران و تگرگ است...

                                (اخوان ثالث)

[ چهارشنبه سی ام مرداد 1392 ] [ 23:26 ] [ صادق مومنی ]

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت

            سرها در گریبان است

کسی سر برنیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را

        نگه جز پیش پا را دید،نتواند

   که ره تاریک و لغزان است

وگر دست محبت سوی کسی یازی

    به اکراه آورد دست از بغل بیرون

   که سرما سخت سوزان است

                     (اخوان ثالث)

[ پنجشنبه بیست و چهارم مرداد 1392 ] [ 21:49 ] [ صادق مومنی ]
     پاک بودن را

                    آرزوست

                            آرزوست

                                                                                                                            آرزوست

[ یکشنبه بیستم مرداد 1392 ] [ 17:27 ] [ صادق مومنی ]

رباعی شمارهٔ ۱۹

 
 

خوبان جهان صید توان کرد به زر

خوش خوش بر از ایشان بتوان خورد به زر

نرگس که کله دار جهان است ببین

کاو نیز چگونه سر درآورد به زر

[ چهارشنبه نهم مرداد 1392 ] [ 7:54 ] [ صادق مومنی ]

بخش ۳۰

 
سعدی
 

هر که در حال توانایی نکویی نکند در وقت ناتوانی سختی بیند

[ جمعه چهارم مرداد 1392 ] [ 19:44 ] [ صادق مومنی ]
درباره وبلاگ

صادق مومنی هستم.19ساله و در دانشگاه شهید بهشتی در حال تحصیل در رشته ی حقوق ام.عاشق فرهنگ و ادب خصوصا شعر ایرانی و به موضوعات تاریخی نیز علاقه ی خاصی دارم و بی تفاوت از کنار آن ها نمیگذرم.توجه داشته باشید که همه مطالب این وبلاگ با دقت و حوصله ی بسیار گلچین شده اند و در انتخاب آثار،وسواس زیادی به خرج داده ام پس خواهش دارم آنها را با دقت بخوانید،در ضمن پروفایل وبلاگ هم فعال است اگر دوست داشتید ببینید.